Xuño 2025
Recomendamos Os ecos do vento de Antonio García Teijeiro
Cando Os ecos do vento chegou ás miñas mans intuín que me atopaba ante un atinado agasallo para a cativada lectora. O suxestivo título deste poemario de Antonio García Teijeiro, unido á máxica ilustración que Noemí Villamuza elixiu para a portada, convidaban a ceibar o noso maxín, a descubrir outros mundos, outros tempos, outras voces. Como fai saber o propio autor no poema introdutorio desta obra incluída na Colección Poesía Ilustrada da Editorial Kalandraka, o libro está tecido “cun monllo de poemas como homenaxe a toda esa beleza que me leva emocionando dende hai tempo”.
A primeira composición, inspirada en Juana de Ibarbourou, poeta uruguaia de orixe galega, anuncia os poemas posteriores e inclúe o verso que titula o libro: “E cantan calando/ E calan cantando/ os ecos do vento/ nas noites de maio” (en alusión aos paxaros). A partir de aí, a través destas páxinas somos quen de abrir as fiestras de poetas coma Gabriela Mistral, que nos invita a pairar coa nena andoriña que “voaba no deserto/ confundida, despistada/ polas liñas do incerto”. Ou de Laura Devetach, mestra rural e xornalista cuxos libros foron prohibidos durante a ditadura arxentina, que nos fai perseguir “unha vella moi velliña/ (que) corre pola rúa/ tras dunha mazá”.
Este mesmo exercicio, en parte literatura, en parte pedagoxía, rende homenaxe a poetas que merecen pasar á historia das letras coma referentes: María Cristina Ramos, Mercedes Calvo, María Elena Walsh, María José Ferrada, Cecilia Pisos, Beatriz Giménez de Ory, María Teresa Andruetto ou Gloria Fuertes. A nosa Rosalía non podía faltar a esta cita de versos que brúan nos ecos do vento, desta volta vestida coma “unha moza namorada/ que quere fuxir do inverno”.
Un libro moi recomendábel para convidar o público infantil a descubrir a poesía a través de diálogos fermosamente ilustrados con mulleres poetas cuxa vida e obra desprenden inspiración. Un poemario luminoso, feminino, musical. Poesía necesaria.
